به نام خدایی که همیشه دوستش دارم

من با چرخیدن خیلی اشنا هستم . همه عمر چرخیده ام . دور ادمها ! اشیاء! دور هر کس و ناکس !دور خودم ! دور خودم ! ولی با این یکی اشنا نیستم . دور تو هیچ نگشته ام . اینطور ناگهانی و بی مقدمه ، چطور هم قدم فرشتگان عرشت دورت بگردم ؟ چطور در همین چند لحظه مهلت ، این روح دور دور را بیاورم نزدیک و بگذارمش در مدار ؟

حالا گیرم که نزدیک شدم ، نزدیک دست های مهربان تو ، با این قابلیت لعنتی چه کنم ؟ این کاسه ی کوچ و حقیر قابلیت من ، اندازه ی چند قطره ی باران بیشتر جا ندارد . چه فرقی می کند  زیر ابشار ایستاده باشم یا در مسیر جویباری باریک ؟ با این ظرف تنگ و حقیر ، هر جا بروم اسمان همین رنگ است . سهم من از بارشهای عظیم ، از ابشارهای بزرگ فقط حسرت خواهد بود ، این چه توقعی است که از من داری ؟

با این کوری چندین ساله ! چطور قرار است نه پا پیش بگذاریم و نه پس ؟ چطور در مداری منظم دور تو بچرخم ؟

کجایند دست های تو ؟ این قابلیت ، این ظرفیت حقیر انگشتانه ای را از من بگیر ، مرا به وسعت میهمان کن .

کجاست کسی که کوری را در مدار بچر خاند ؟

کجاست پسر رکن ومقام؟

کجاست پسر صفا و مروه ؟

.....

کجاست مرد بزرگ ؟ شاید دستهایش را برایمان کاسه کند و ظرفی بسازد تا زیر باران بگیریم؟؟؟...

* * * * *

بله ! پست قبلی مقدمه ای بود برای امروز که بگم بلاخره بعد از کلی انتظار دعوت نامه ی منم بدستم رسید و قراره هفته ی دیگه مثل امروز برم مهمونی خدا ....  انشاءالله

برام دعا کنین توفیق پیدا کنم و تو این مهمونی حاضر بشم  نه با حضور جسمی ، نه با ذهنی پر از گناه ، نه با ...

برام دعا کنین تا با دست پر برگردم با وسعتی از یافته های خوب و...

 برام دعا کنین ...

  حلالم کنین

مثل همیشه دعای اخر رو یادمون نره :اللهم عجل لولیک الفرج

|+| نوشته شده توسط يه منتظرمثل تو در سه شنبه یازدهم اردیبهشت 1386 | موضوع:

به نام الله

فکر کن از دیوار ها خسته شده باشی ، از این که مدام سرت می خورد به محدوده های تنگ خودت، به دیواره هایی که گاهی خشتهایش را خودت اورده ای .

فکر کن دلت هوای آزادی کرده باشد ، نه ان ازادی که فقط مجسمه ای است و بدرد سخنرانی و شعار و بیانیه می خورد . یک جور ازادی بی حد و حصر که بتوانی دستهایت را باز کنی ، سرت را بگیری بالای بالا ؛ پاهایت ، بی وزن روی سیالی قرار بگیرند نه زمین سخت و غیر قابل گذر . رهای رها .

نه اصلا به یک چیز دیگر فکر کن . فکر کن دلت از تمام رنگها گرفته ، از ریا ها ، تظاهر ها ، چهره های پشت نقابها و رنگها . دلت بی رنگی می خواهد ، فضایی شفاف یا بی رنگ ،

فکر کن یک حال غیر منطقی به تو دست داده باشد که هر استدلالی حوصله ات را سر ببرد و دلت بخواهد مثل بچه ها پایت را بزمین بزنی که من (این) را می خواهم . و منظورت از (این ) همان خدایی باشد که همین نزدیکی است و یکدفعه میانه ات با خدای دور استدلالیون بهم بخورد . فکر کن یک جورهایی حوصله ات از تمام این حرفها و استدلالها سر رفته باشد و دلت بخواهد لمسش کنی ، مثل بچه هایی که دوست دارند برق توی سیم را تجربه کنند .

دلت هوای خدایی را کرده باشد که می شود سر گذاشت روی شانه اش و غربت سالها هبوط را گریست. خدایی که بشود چنگ زد به لباسش و التماسش کرد ، خدایی که بغل باز می کند تا در آغوشت بگیرد .

حتی صدایت می کند ( و سارعوا الی مغفرةمن ربکم...) خدایی که می شود دورش چرخید و مثل چوپان داستان موسی و شبان به او گفت : الهی دورت بگردم ...

حالا فکر کن خدا روی زمین خانه دارد .

خدا روی زمین خانه دارد و خانه اش از جنس دیوار نیست . از جنس فضای باز است . بیت عتیق. سرزمین ازادی تجربه ی یک نوع رهایی که هیچ وقت نداشته ای . حتی رهایی از خودت.

خدا روی زمین خانه دارد . یک خانه ی ساده مکعبی با هندسه ای ساده و عجیب . می شود سر گذاشت روی شانه های سنگی ان خانه و گریست . حس کرد که صاحب خانه نزدیک است . می شود پرده ی خانه را گرفت ، جوری که انگار دامنش را گرفته ای . خانه بی رنگی ، خانه آزاد ، خانه نزدیک ، بیت الله ...

حتی حسرتش هم شیرین است .

خدایا دوستت دارم

|+| نوشته شده توسط يه منتظرمثل تو در سه شنبه چهارم اردیبهشت 1386 | موضوع: